Storczyki monopodialne
Storczyki monopodialne nie tworzą pseudobulw i kłączy. Pęd stale rośnie, dzięki pąkowi szczytowemu, występującemu na samym wierzchołku. Czasami mogą występować po bokach inne pędy, jednak są one małe. Trudno określić jest okres spoczynku tych storczyków. Czasami mogą spowolnić zimą swój wzrost, jednak zdarza się nie często i tylko w niesprzyjających warunkach. Liście i pąki nie zmieniają swojego wyglądu, dlatego nie możemy mówić, że w pełni przechodzą stan spoczynku.
Storczyk monopodialny rośnie bardzo wolno. Nie osiąga przez to ogromnych rozmiarów. Może przyjmować formę pnącą (kilkumetrowe łodygi), długopędową (do 1 metra) oraz krótkopędową (łodyga zredukowana do minimum). Liście tych storczyków mogą wyrastać zarówno luźno na łodydze, jak i gęsto ją otaczać i osłaniać. W kątach liści pojawiają się pędy kwiatostanowe, które nie posiadają ochronnych pochew kwiatostanów. Najbardziej znanymi storczykami monopodialnymi są: Vanda, Arachnis, Phalaenopsis, Renanthera, Polyrrhiza funalis Pfitz (bardzo ciekawa roślina, której zielone korzenie mają funkcje liści).
