W skład Śląskiej Giełdy Kwiatowej wchodzi Hala Kwiatów, która jest nową częścią giełdy i zajmuje powierzchnie 5 tys. m² powierzchni. Do Śląskiej Giełdy Kwiatowej zaliczymy również Centrum Drzew i Krzewów Ozdobnych oraz starą część giełdy.

Śląska Giełda Kwiatowa to, jak sama nazwa wskazuje, miejsce gdzie handluje się kwiatami, krzewami, drzewami i innymi przedmiotami związanymi z ogrodnictwem i kwiaciarstwem. Znajdziesz tutaj najpiękniejsze i rzadko spotykane kwiaty i rośliny ozdobne, jak również wszelkie sadzonki, nasiona itp.

Śląska Giełda Kwiatowa znajduje się w Tychach przy ul. Sadowej 3. Całą jej powierzchnia to około 5 ha. Giełda ta należy jest jedną z największych w Europie.

Śląska Giełda Kwiatowa Została założona 1 kwietnia 1987, a 1 kwietnia 2007 roku obchodziła jubileusz 20-lecia swego istnienia.

Co kupisz na Śląskiej Giełdzie Kwiatowej? Można na niej kupować wszelkie akcesoria związane z kwiaciarstwem i ogrodnictwem. Tutaj również organizowane są także wystawy, pokazy i szkolenia florystyczne. Co roku od 2007 jest tu organizowana międzynarodowa wystawa kwiatów.

Sadzonka to odnóżka, pewien fragment rośliny. Może to być część pędu, korzenia, liść lub jego część, zdolny do rozrostu w nową, w pełni funkcjonalną roślinę.

Bez sadzonek nie moglibyśmy rozmnożyć wielu roślin. To dzięki sadzonkom możliwa jest ich uprawa. Stosowanie sadzonek to główny ze sposobów rozmnażania wegetatywnego.

Sadzonkowanie znajduje zastosowanie przede wszystkim w sadownictwie i innych działach ogrodnictwa.

Mianem sadzonek określa się również często wyjęte z gleby i przygotowane do przesadzenia w inne miejsce siewki roślin. W końcu są one przeznaczone do przesadzenia.

Rozróżnić możemy kilka rodzajów sadzonek, ze względu na rodzaj uprawianych roślin. Są to się sadzonki: zielne, półzdrewniałe i zdrewniałe. W zależności natomiast od miejsca pozyskania wyróżnia się sadzonki: pędowe, w tym także wierzchołkowe oraz korzeniowe i liściowe.

W ogrodnictwie wyróżnia się specjalny dział, którego przedmiotem zainteresowania są tylko kwiaty, w tym storczyki. Dział ten nazywamy kwiaciarstwem.

Kwiaciarstwo to dział ogrodnictwa zajmujący się uprawą i produkcją roślin ozdobnych. Rośliny ozdobne, w tym kwiaty takie jak storczyki, hodowane są i pielęgnowane do celów użytkowych, głównie dekoracyjnych. Są to przede wszystkim rośliny uprawiane na kwiat cięty, rośliny uprawiane w pojemnikach, czyli tzw. rośliny doniczkowe, materiał nasadzeniowy i rozmnożeniowy, a więc różnego rodzaju nasiona, cebule, kłącza, sadzonki, rozsady.

Ze względu na miejsce prowadzenia upraw rośliny ozdobne uprawia się w różnych miejscach i na różne sposoby. Rośliny ozdobne mogą być zatem uprawiane pod osłonami, takimi jak szklarnie, tunele foliowe. W ten sposób uprawia się rośliny z egzotyczne o wysokich wymaganiach termicznych.Mogą być również uprawiane w gruncie – tak uprawia się rośliny o niskich wymaganiach termicznych.

Storczyki , jeśli chodzi o idealny stopień ich naświetlenia, mają wymagania możliwe do spełnienia. Najlepiej rosną w tzw. półcieniu i w takich warunkach najlepiej się rozwijają – należy im dlatego zapewnić poziom na poziomie 10000-15000 luksów.

Jeśli nie wiesz, czy zapewniasz swojemu storczykowi odpowiedni poziom światła – możesz to ocenić po stanie liści.

Co spowoduje zbyt niski poziom światła? Spowoduje on wydłużanie się nowych liści, które stają się wyraźnie zwężone w stosunku do normalnego, owalnego kształtu, a także kolor ich stanie się ciemnozielony zamiast lekko żółtawo zielonego.

Co spowoduje zbyt niski poziom światła? Zbyt wysoki poziom światła powoduje ich wyraźnie czerwono-bordowe zabarwienie.

Dlatego storczyki najlepiej hodować i trzymać na parapecie na wschodnim oknie, ponieważ na początku dnia, gdy roślina odbiera więcej światła, temperatura jest niższa. Phalaenopsisy dobrze rosną także przy sztucznym świetle, np. przy świetlówkach lub w świetle lampy sodowej lub HQI w odległości około 1 metra.

W miarę zdobywania informacji o uprawie storczyków, dowiadujmy się o kolejnych upodobaniach tych pięknych roślin. Jednocześnie coraz bardziej obawiamy się, że nie będziemy w stanie zapewnić im odpowiednich warunków. Zastanawiamy się, czy rzeczywiście uprawa storczyków wymaga tak wiele zachodu i inwestycji. Bardzo szybko dowiadujemy się o konieczności podwyższania wilgotności powietrza. Najlepszy efekt daje używanie nawilżacza ultradźwiękowego? Czy konieczne jest zatem wydanie blisko 100 zł na takie urządzenie? Zwykle nie zaczynamy od uprawiania najbardziej wymagających gatunków. Tak naprawdę te najpopularniejsze storczyki – dendrobium, phalaenopsis, oncidium, paphiopedilum, cymbidium, zygopetalum i cattleya, doskonale sobie radzą w warunkach panujących w mieszkaniach. Do zwiększenia wilgotności wystarczy wsypanie keramzytu lub innych kamyków do podstawki. Na zwiększenie wilgotności wpływa również umieszczenie w pobliżu storczyków roślin, które obficie parują (np. paprocie, cibora). Powyższe zabiegi wydają się wskazane w przypadku miltonii, cambrii, niektórych oncidiów. Nawilżacz wydaje się niezbędny w przypadku powiększania kolekcji o vandy, storczyki montowane na korku, miniatury i sadzonki, czy wreszcie większość botanicznych.

Co kryje się pod pojęciem ochrona przyrody? Otóż jest to szereg działań zmierzających do zachowania w niezmienionym lub optymalnym stanie przyrody ożywionej i nieożywionej, a także krajobrazu. Głównym jej celem jest utrzymanie stabilności ekosystemów i procesów ekologicznych oraz zachowanie różnorodności biologicznej. Działania na rzecz ochrony przyrody podejmowano od najdawniejszych czasów. Znane jest rozporządzenie z 1100 roku p.n.e. w Chinach, dotyczące „zachowania cenniejszych drzew, niektórych lasów i polepszenia gospodarki leśnej”. W starożytności kult drzew i lasów był szeroko rozpowszechniony. Z tej przyczyny zwycięskie wojska, chcąc zadać bolesny cios, wycinały drzewa w pokonanych miastach. Rzymianin Ciceron pisał: „niszczenie lasów jest najgorszym wrogiem dobrobytu społeczeństwa”
Rozwój wiedzy przyrodniczej w XIX wieku przyczynił się do powstania idei parku narodowego. Pierwszym takim obiektem był Park Narodowy Yellowstone powołany ustawą amerykańskiego Kongresu w 1872 roku. W 1887 roku powołano Park Narodowy Banff w Kanadzie, a w 1894 w Nowej Zelandii Park Narodowy Tongariro.

Do ogólnych zadań Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska należy w szczególności:
- współudział w realizacji polityki ochrony środowiska,
- kontrola odpowiedzialności za zapobieganie szkodom w środowisku i ich naprawę,
- zbieranie danych i opracowywanie informacji dotyczących m.in. programu Natura 2000
- współpraca z organami ochrony środowiska innych państw, organizacjami międzynarodowymi, Komisją Europejską, Głównym Konserwatorem Przyrody, Państwową Radą Ochrony Przyrody,
- udział w strategicznych ocenach oddziaływania na środowisko,
- wykonywanie zadań związanych z siecią Natura 2000 oraz z systemem ekozarządzania i audytu, zgodnie ze stosownymi przepisami.
Powierzone mu zadania wykonuje m.in. poprzez:
- opiniowanie dokumentów w ramach strategicznych ocen oddziaływania na środowisko,
- kierowanie wystąpień w sprawach wydawanych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym wniosków o stwierdzenie ich nieważności, jak również występowanie w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym i sądowym,
- uczestniczenie w tzw. postępowaniu transgranicznym,
- sporządzanie projekt krajowej strategii ochrony i zrównoważonego użytkowania różnorodności biologicznej oraz projekt z projektem programu działań,
- prowadzenie centralny rejestr form ochrony przyrody.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska to centralny organ administracji rządowej ds. ochrony środowiska oraz ochrony przyrody, wykonujący swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Organ został powołany na mocy ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Wykonuje zadania określone w art. 127 tej ustawy, jest także organem w zakresie ochrony przyrody, organem w zakresie ochrony środowiska w rozumieniu art. 376 ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska, a także uczestnikiem krajowego system ekozarządzania i audytu w rozumieniu ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o krajowym systemie ekozarządzania i audytu.
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podlega ministrowi właściwemu do spraw środowiska. Powołuje go Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra, po przeprowadzeniu otwartego i konkurencyjnego naboru na to stanowisko. W gestii premiera leży także odwołanie Generalnego Dyrektora. Pierwszym generalnym dyrektorem został Maciej Trzeciak.

Wszystkie gatunki tego rodzaju co storczyki występujące w Polsce objęte są ścisłą ochroną gatunkową. Ochrona gatunkowa roślin to prawny sposób zabezpieczenia rzadko występujących gatunków dziko rosnących roślin zagrożonych wyginięciem. Gatunków chronionych nie wolno niszczyć, zrywać, zbierać, niszczyć ich siedlisk, sprzedawać, nabywać, przewozić przez granicę państwa itp. Dla gatunków ściśle chronionych na odstępstwo od takiego zakazu może wyjątkowo wyrazić zgodę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, dla gatunków częściowo chronionych – Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Gatunki częściowo chronionych gatunków roślin mogą być dopuszczone do limitowanego zbioru na potrzeby ziołolecznictwa. Jeżeli cokolwiek zagraża stanowiskom gatunków chronionych (nawet czynnik naturalny, np. sukcesja roślinności) to wojewoda jest obowiązany podjąć odpowiednie działania dla zabezpieczenia stanowiska. Na liście roślin chronionych są wskazane te gatunki, które zwykle wymagają ochrony czynnej.

Do rodziny storczykowatych należy również gołek białawy. To gatunek byliny należący do rodziny storczykowatych i jedyny przedstawiciel monotypowego rodzaju gołek.

Zasięg występowania gołka białawego we wschodniej części Ameryki Północnej oraz w prawie całej Europie, również na Grenlandii. W Polsce również możemy spotkać goła białawego wyłącznie w Karpatach, rzadko na Podkarpaciu, pojedynczo w Sudetach.

Łodyga gołka białawego jest wzniesiona, ulistniona, dość gruba, o wysokości do 30 cm. Liście w liczbie 3–5 na łodydze, dolne są jajowate, górne wąskie i obejmujące nasadą łodygę. Natomiast kwiaty na szczycie łodygi, bezszypułkowe, wyrastające w kątach przysadek. Tworzą zbity, groniasty kwiatostan. Kwiaty gołka białawego są drobne, białożółte o tępych działkach długości 3–5 mm.

Warżka gołka białawego jest  3 klapowa z ostrogą 2–3 razy krótszą od zalążni. Znamię słupka posiada dziobek 2 uszka obejmujące małe, okrągłe i nagie uczepki. Kwitnie od maja do sierpnia.
Owo to zawierająca liczne i bardzo drobne nasiona torebka o długości do 8 mm. Natomiast bulwa jest rozcięta na wąskie, wałeczkowate odcinki, z długimi korzeniami.